کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

برای برسی و شناخت کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری باید ابتدائاً تعریفی از تقسیم بندی انواع زمین داشته باشیم.

طبق ماده ۲ قانون زمین شهری

زمین هایی که داخل در محدوده شهرها و شهرک ها می باشند، جزء تقسیم بندی زمین های شهری می باشند که به از سه دسته تقسیم بندی شده اند: اراضی موات،اراضی بایر و اراضی دایر.

 موات: به اراضی و زمین هایی گفته می شود که سابقه عمران و احیاء نداشته باشد

زمینهایی که سابقه احیاء و بهره‌برداری نداشته و به صورت طبیعی و بدون دخل و تصرف مانده

 و افراد به صورت رسمی یا غیر رسمی برای انها سند تهیه کرده‌اند

بایر: به اراضی و زمین هایی بایر شهری گفته می شود که سابقه عمران و احیاء داشته و به تدریج به حالت موات برگشته؛ اعم از آنکه صاحب مشخصی داشته و‌ یا نداشته باشد.

دایر: به اراضی و زمین هایی دایر گفته می شود که آن را احیاء و آباد نموده‌اند

و در حال حاضر دایر و مورد بهره‌برداری مالک است.

با توجه به تقسیم بندی که این قانون نسبت به اراضی موجود در محدوده شهرها و شهرک ها ارایه می نماید

درخصوص مالکیت این اراضی در قانون زمین شهری تعیین تکلیف شده است.

رزرو وقت مشاوره با وکلای مجرب در زمینه اعتراض به رای کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

مالکیت نسبت به اراضی مشمول قانون زمین شهری

اراضی دایر متعلق به مالکین آن ها می باشند و این قبیل زمین ها در ملکیت دارنده سند می باشد.

این قانون برای مالکیت زمین‌های بایر و موات شهری تعیین تکلیف کرده است.

کلیه زمین‌های موات در اختیار دولت‌ جمهوری اسلامی است و اسناد و مدارک مالکیت گذشته ارزش قانونی ندارد؛

 در واقع زمین هایی که به هیچ عنوان سابقه عمران و آبادانی نداشته

ولی افراد برای آن ها به صورت رسمی یا غیر رسمی سند مالکیت اخذ نموده اند

 پس از تصویب این قانون تماماً در اختیار و به مالکیت دولت جمهوری اسلامی ایران رسیده

و اسناد مالکیت قبلی ابطال شده است.

 مگر آنکه این زمین‌ها توسط دولت واگذار شده باشند.

 هم‌چنین در ماده ۸ قانون زمین شهری این‌گونه مقرر شده است:

کلیه اراضی بایر شهری که صاحب مشخصی نداشته باشد در اختیار ولی فقیه می‌باشد.

 با توجه به مطالب فوق کاملاً مشخص است که نوع زمین تعیین کننده سرنوشت مالکیت آن می باشد.

مزایای تعیین نوع زمین و متعاقباٌ تعیین مالکیت زمین

در مواردی که اشخاص و یا سازمان ها قصد انجام اقداماتی

 از قبیل نقل و انتقال و صدور مجوزهای قانونی و پروانه‌های حفر چاه یا پروانه ساخت و ساز و غیره انجام دهد،

 تعیین نوع زمین و متعاقب آن نعیین مالکیت زمین موضوعیت پیدا می کند.

 مطابق ماده ۶ آیین‌نامه اجرایی این قانون،

 کلیه مراجع موظفند قبل از این‌گونه اقدامات مرتبط با زمین‌های شهری، نظر وزارت مسکن و شهرسازی را درباره نوع زمین استعلام کنند.

 این استعلام الزامی است، مگر در مواردی که مطابق قوانین و مقررات، نوع زمین مشخص باشد.

 در همین رابطه، ماده ۸ آیین‌نامه اجرایی زمین شهری، مواردی را که زمین، موات محسوب نمی‌شود، برشمرده است.

ماده ۸ آیین نامه اجرایی قانون زمین شهری

موارد زیر غیر موات تلقی می‌شود، مگر آن که خلاف آن بنا به تشخیص وزارت مسکن و شهرسازی ثابت شود:

‌الف – پلاکهایی که طبق مقررات برای آنها به عنوان نصاب مالکانه، پروانه ساختمانی صادر شده یا بشود.

ب – پلاکهایی که مساحت زمین آنها تا ۳۰۰۰ متر مربع بوده و مربوط به واحدهای مسکونی ساخته شده

یا هر گونه مستحدثات باشد، مشروط بر دارا بودن هر‌یک از اسناد مشروح زیر که تاریخ صدور آنها

قبل از تاریخ ۱۳۵۸٫۴٫۵ باشد:

۱ – اسناد مالکیت که به عنوان هر گونه مستحدثات، صادر شده یا تحت این عنوان مورد نقل و انتقال قرار گرفته و در ستون انتقالات قید مستحدثات شده باشد.

۲ – گواهی پایان کار یا مفاصا حساب نوسازی شهرداری یا سطح شهر یا گواهی‌های مالیاتی

از قبیل مفاصا حساب یا گواهی ارث، مشروط بر آن که در اسناد و‌گواهی‌های یاد شده تصریح شد باشد

که پلاک مورد نظر، واحد ساختمانی یا مسکونی با مستحدثات است.

۳ – سند رسمی اجاره به عنوان واحد مسکونی یا ساختمان.

۴ – پلاکهای که به تشخیص شهرداری محل، قبل از تاریخ اجرای مقررات مربوط به صدور پروانه ساختمانی در شهر محل وقوع ملک به صورت ساختمان یا‌مستحدثات درآمده باشد.

ج – در صورتی که اسناد انتقال مربوط به پلاکهایی باشد که به عنوان ساختمان مورد معامله وزارتخانه‌ها و مؤسسات و شرکت‌های دولتی یا وابسته به دولت و‌بنیادها و نهادهای انتقال اسلامی یا شهرداریها و مؤسسات اعتبار مجاز قرار گرفته باشد.

‌د – پلاکهایی که قبل از تاریخ ۱۳۵۸٫۴٫۵ به صورت تأسیساتی از قبیل مستحدثات صنعتی، ورزشی،

جایگاه‌های فروش مواد نفتی، کارگاه‌ها، گاراژها، توقفگاه‌ها‌و انبارهای مسقف،

اماکن درمانی، بهداشتی، آموزشی، فرهنگی و خدمات عمومی و تأسیسات مشابه باشد،

مشروط بر آن که مساحت زمین آنها از سه هزار متر‌مربع بیشتر نبوده و دارای پروانه رسمی کسب یا ساختمان یا گواهی پایان کار باشند

ه – ذکر وجود ساختمان در مرحله صدور آخرین مفاصاحسابهای نوسازی و مالیاتی در کلیه موارد بالا،

حسب مورد توسط سازمان مربوط، ملاک عمل خواهد‌بود.

 ماده ۱۲ قانون زمین شهری

بر اساس ماده ۱۲ قانون زمین شهری تشخیص عمران و احیاء و تأسیسات متناسب و تعیین نوع زمین دایر و تمیز بایر از موات به عهده وزارت مسکن و شهرسازی است. این‌تشخیص قابل اعتراض در دادگاه صالحه می‌باشد.

اعضای تشکیل دهنده کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

در راستای اجرای اهداف این ماده، کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری مرکب از ۳ نفر از نمایندگان وزارت مسکن و شهرسازی تشکیل می‌شود.

محل تشکیل کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

در اداره مسکن و شهرسازی هر محل و زیر نظر مدیرکل سازمان و شهرسازی استان مربوطه است.

کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری از محاکم اختصاصی شبه قضایی است.

مدارک لازم جهت ارائه به کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

۱. فتوکپی سند مالکیت و در صورت عدم دسترسی به مدارک مالکیت، آخرین استعلام ثبتی

۲. دو نسخه رونوشت یا فتوکپی نقشه ثبتی و در صورت نبود، کروکی دقیق ملک

۳. انعکاس موقعیت ملک بر روی نقشه هوایی با مقیاس متناسب

روند پیگیری پرونده در کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

دبیرخانه کمیسیون پس از وصول درخواست در صورتی که مدارک لازم پیوست باشد

تحقیق خواهد نمود که پلاک دولتی نباشد زیرا طرح پلاک دولتی در کمیسیون ممنوع است.

هم‌چنین قبلاً اظهارنظری از ناحیه کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری در مورد آن ملک، صادر نشده باشد.

در مرحله بعد، کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری حداکثر ظرف مدت یک ماه تعیین وقت می‌کند،

در صورت نیاز از محل بازدید می‌کند، سپس به درخواست رسیدگی می‌کند و اقدام به صدور رای می‌نماید.

نظر این کمیسیون صرفاً می‌تواند نوع زمین (موات-بایر- دایر) را تعیین کند.

چنانچه این کمیسیون ظرف مدت یک ماه از تاریخ استعلام، پاسخ مراجع مذکور را ندهد مطابق ماده ۶ آیین‌نامه اجرایی زمین شهری، مراجع مذکور می‌توانند رأساً اقدام نمایند.

ماده ۶ آیین نامه اجرایی قانون زمین شهری

‌ماده ۶ – کلیه مراجعی که به نحوی از انحا در ارتباط با زمینهای شهری، اقداماتی از قبیل

نقل و انتقال صدور مجوزهای قانونی و پروانه‌های حفر چاه یا ساختمانی‌و غیره انجام می‌دهند،

ملزم و موظفند قبل از هر گونه اقدامی، نظر وزارت مسکن و شهرسازی را درباره نوع زمین استعلام نمایند،

مگر این که با توجه به سایر‌مواد آیین‌نامه، نوع مزین مشخص و معین باشد. چنانچه وزارت مسکن و شهرسازی

ظرف یک ماه، پاسخ استعلام مراجع یاد شده در این ماده را ندهد، مراجع‌مزبور می‌توانند رأساً اقدام نمایند.

برای مثال در صورتی که کمیسیون ظرف مدت یک ماه پاسخ استعلام دفترخانه ثبت اسناد را ندهد،

دفترخانه حق دارد بدون اخذ پاسخ استعلام نسبت به انجام نقل و انتقال یا صدور پروانه ساختمان مبادرت نماید

و این اقدام، قانونی و صحیح خواهد بود.

اعتراض به نظریه صادره از کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

طبق مفاد ماده ۱۲ قانون زمین شهری، نظر این کمیسیون قابل اعتراض در دادگاه‌های عمومی محل وقوع ملک می‌باشد.

دارندگان اسناد عادی قبل از اعتراض به رأی کمیسیون ابتدا باید دادخواستی به طرفیت وزارت مسکن وشهرسازی برای تأیید تاریخ تنظیم سند عادی و نیز صحت معامله تقدیم دادگاه عمومی کرده و در این مورد حکم اخذ نمایند

و سپس حق اعتراض به رای صادره از کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری در دادگاه عمومی و حقوقی محل وقوع زمین را خواهند داشت.

برخلاف دارندگان اسناد عادی، دارندگان اسناد رسمی به لحاظ رسمیت داشتن مالکیت آنها، مستقیماً می‌توانند به رأی کمیسیون در دادگاه عمومی محل وقوع ملک اعتراض نمایند.

بنابراین ذی‌نفع می‌تواند ظرف مدت سه ماه از صدور حکم کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری، تقاضای نقض آن را به دادگاه عمومی محل بنماید.

دادگاه عمومی موظف است نسبت به این اعتراض، خارج از نوبت و بدون رعایت تشریفات آیین دادرسی رسیدگی نماید و حکم مناسب را صادر کند.

نوشته های مشابه